Στην κουρτίνα «6» της Δημόσιας Υγείας…

0 1.179

Δημόσια Υγεία 2017: Να λέμε τ’ άσχημα, να λέμε και τα καλά!

Γράφει η Γεωργία Λινάρδου

Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αττικό. Στα Επείγοντα. Ανήμπορη πάνω στο φορείο με φριχτούς πόνους από ένα γερό σπάσιμο στο γόνατο. Ο υπάλληλος του ΕΚΑΒ που την παρέλαβε από το σπίτι, της συμπεριφέρεται λες και την ξέρει χρόνια.
-Πού πάμε παλικάρι μου; τον ρώτησε πριν ξεκινήσει το ασθενοφόρο
«Στον Ευαγγελισμό»
-Αχ, σε παρακαλώ, όχι εκεί!
«Που θες να σε πάω;»
-Στο Αττικό!
«Κάτι θα κάνουμε για σένα…»
Καλεί το Αττικό: «Σας φέρνω κουραμπιέδες και μελομακάρονα και μαζί μία κυρία που σας αγαπά πολύ! Θα με δεχθείτε;»

Με το άκουσμα της θετικής απάντησης, ο άλλος διασώστης βάζει μπροστά το ασθενοφόρο.

Στο Αττικό που είχε εφημερία γινόταν πανζουρλισμός. Ο ΕΚΑΒίτης βουτάει τα χαρτιά της γυναίκας και τρέχει όλη την γραφειοκρατία που χρειάζεται για τα Επείγοντα.

Από κει παραλαμβάνουν γιατροί και νοσηλευτές της κουρτίνας «6». Η μία εξέταση διαδέχεται την άλλη: ακτινογραφία, αξονική, καρδιογράφημα… ένα μικρό χάδι και μια γλυκιά κουβέντα και μετά νάρθηκας και εισαγωγή.

Έμοιαζε σχεδόν απίστευτος ο μικρός χρόνος αναμονής έξω από το ακτινολογικό ενός Δημόσιου Νοσοκομείου σε Εφημερία και με έναν τραυματιοφορέα να κουβαλά φορεία το ένα μετά το άλλο και να εκτελεί και χρέη «τροχονόμου» διότι κάποια στιγμή «μπούκωσε» ο διάδρομος.

Μια γυναίκα που έχει συγγενή της στην αναμονή του ακτινολογικού, αρχίζει να φωνάζει και να διαμαρτύρεται για τα χάλια του Δημόσιου Συστήματος Υγείας.

Που τον βρίσκεις τον χρόνο τέτοιες στιγμές… αναρωτιέμαι.

Η επόμενη φάση της εισαγωγής στην Α’ Ορθοπεδική Κλινική του 5ου ορόφου είναι «ευδιάθετη» για «γνωριμίες». Γιαγιάδες με σπασμένο ισχίο, νεαρούδια με σπασμένα τα πάντα από κάποιο τροχαίο ατύχημα, νοσοκόμες που σπεύδουν να δώσουν ό, τι άλλο χρειάζεται και εκτός από φάρμακα. Καθαριότητα και συναισθηματική φροντίδα σε ασθενείς δίχως συνοδό. Όπως ένας νεαρός που τον βρήκαν στο δρόμο με σπασμένο το ποδάρι – ποιος ξέρει πόσες ώρες έμεινε έτσι- που δεν ήξερε που ήταν και τι του συμβαίνει. Οι νοσοκόμες τον καθάρισαν, τον έπλυναν, τον σκέπασαν και κάθε τόσο πήγαιναν να τον ρωτήσουν αν είναι καλά ή αν χρειάζεται κάτι.

Λίγο πριν από την εκπνοή του 2017, στέκεσαι στον 1ο όροφο έξω από τα Χειρουργεία και αναρωτιέσαι ποια «κουρτίνα» προβλέπει για σένα και όσους αγαπάς το 2018.

Φεύγεις και ανεβαίνεις πάλι στον 5ο όροφο για να καθαρίσεις λίγο τον χώρο, μέχρι να επιστρέψει η… ασθενής σου από το χειρουργείο. Η νοσοκόμα της βάρδιας -«κακό πουγγί»- της Δημόσιας Υγείας σε κοιτά όταν τις ζητάς καθαρά σεντόνια λες και την ρωτάς αν για πρωινό έφαγε «σκατά». Τοξική λεπτομέρεια.

Ευχαριστείς και φεύγεις.

Επιστρέφεις στο δωμάτιο κι ακούς μια γερόντισσα με σπασμένο το ισχίο και μόνη της να τραγουδά έναν παραδοσιακό ρυθμό. Μόλις σε βλέπει σταματά για να σου γνέψει.
-Τι θέλεις γιαγιά;
«Να σηκωθώ»
-Γιαγιά δεν μπορείς να πας πουθενά. Δεν μπορείς να σηκωθείς. Κάνε υπομονή να έρθουν οι γιατροί. Κοιμήσου τώρα…
«Ώχου ώχου μάνα μου» ψελλίζει η γερόντισσα που μεγάλωσε ορφανή, έκανε έξι παιδιά και το σπάσιμο το έπαθε στο Ίδρυμα, όπου ζει, την ώρα που χόρευε.

Της γερόντισσας της αρέσει να τραγουδά, να χορεύει και κυρίως να αισιοδοξεί ακόμη και στον πόνο της…

Στην κουρτίνα «6» της Δημόσιας Υγείας συμβαίνουν και άσχημα, αλλά και καλά.

Ας κρατήσουμε τα καλά με την ευχή το 2017 να μπει στην κουρτίνα «6» και από κει μέσα να βγει ένα 2018 Υγιές, Αγαπησιάρικο και Ευτυχισμένο για όλο τον κόσμο!

You might also like More from author

Comments

Loading...